[Déjà Vu]

Çocuktuk hepimiz bir zamanlar,
Çocukça hayallerimiz ve umutlarımız vardı,
Hiçbirşey bir harçlık kadar, bir oyuncak kadar sevindiremezdi bizi,
Her ne kadar oyuncaklarımız silahlardan ibaret olsada oyuncak oyuncaktı sonuçta, ayrı bir keyif verirdi her zaman,
Ama biz biraz farklı çocuklardık, çünkü biz kürt çocuklardık,
Farkımız rengimizden ya da dinimizden ya da boyumuzdan posumuzdan değildi,
Farkımız sadece adımızın kürt olmasıydı.
Sabah okula gidip öğleden sonra ayakkabı boyar, alüminyum tepsilerde tatlı satardık,
İstasyon meydanında metal bir çaydanlık içinde suya attığımız buzla ava cemmidi diyerek bas bas bağırırdık incecik seslerimizle amedde,
Ayakkabı boyardık, ayağımızdaki kara lastik ayakkabının neden boyadığımız ayakkabılar gibi olmadığını sorgulamadan,
Geceleri eve giderken ağabeylerimizin duvarlara ellerinde bir teneke kireç, bir fırça ile duvarlara yazılar yazdıklarını görürdük,
Yaşasın Kurtuluş mücadelemiz, Yaşasın Devrimci Gençlik, Yaşasın Birleşik ****istan gibi şeyler yazarlardı, anlamazdık,
Çünkü daha 8-10 yaşlarındaydık,
Bir sabah uyandığımızda radyolarda marşlar çalınıyordu,
Ardı ardına anne, baba adı, doğum tarihi, nüfus bilgilerinden sonra ismi okunan arananlarla tanıştık radyolarda,
Sonra mahallemizdeki ağabeylerimizin 12 Eylül denen bir olay yüzünden zindanlarda çürütüldüğünü,
Açlık grevlerinde hayatlarını kaybettiklerini duyduk,
Neden diye soramadan kürt gençler oldukları için olduğunu öğrendik,
Kabullenemedik, çünkü onlar kürt gençler ise biz de kürt çocuklardık,
Onların devamıydık bizler ve onlara layık olmalıydık,
Sıkıyönetim denen şeye anlam verememiştik
Daha gözlerimizi açarken kan ve ateş içinde doğduğumuzu bilememiştik,
Gözlerimizin önünde çok kez insanların öldürüldüğünü gördük,
Sorgusuz sualsiz gece yarılarında evlerinin basıldığı ve gözaltına alındıktan sonra bir daha haber alınamayanları,
Ya da bir süre sonra cenazeleri bulunan komşularımızı gördük, üzüldük, ağladık, ama bir o kadar kinlendik,
Sonraları *** ismi dolaşmaya başladı insanlar arasında, ***cular diyorlardı,
türk tv’leri ise öldürülen köylülerin görüntüleriyle beraber teröristler, kürt bölücüler yaptı diyorlardı,
Acaba ***cumuydu bunlar yoksa teröristmi diye sorduk büyüklerimize,
Dedilerki ***cular bizler, terörist olan devlettir diye,
O zaman anladıkki biz farklı çocuklardık,
O zaman anladıkki biz kürt çocuklardık,
O zaman anladıkki biz savaşın çocuklarıydık,
O zaman anladıkki biz ***cu gençlerin küçük kardeşleri kürt çocuklardık,
Anladıkki okullarda okutulan istiklal marşı bizim değildi, ne mutlu türküm demekte bize göre değildi,
Atatürkün gençliğe hitabeside bizim cezaevlerinde yatan, oralarda hayatlarını kaybeden,
***cular diye anılan gençler için yazılmamıştı meğerse,
Orda bahsedilen, damarlarınızdaki asil kan diye yüceltilen gençler kürt gençleri değildi,
Sonraları özgür gündem satıyor diye çocukların satırlarla öldürüldüğünü gördük,
Gözaltına alındıklarını, tekme tokat dövüldüklerini, tüm ailelerinin gözaltına alındığını gördük,
Korkutmadı bizleri bunlar, biz de sattık, biz de dayaklar yedik, ama olsundu, çünkü biz kürt çocuklardık,
Daha nice kötü şeyler yaşadık biz kürt çocukları,
Mücadele yolunda çok ölümler gördük ama cenazelerimizi defnederken bile ağlamadık çoğu zaman,
Ölülerimizden bile korktuklarını gördük TC’nin,
Daha mezarlıktan ayrılmadan gözaltına alındığımızı, hakaretlere, küfürlere, şiddete maruz kaldığımızı kimse duymadı ama olsundu,
Bizim kimseye ihtiyacımız yoktu, yardım dilenecek kadar aciz değildik, çünkü biz kürt çocuklardık,
Her yıl 23 nisan çocuk bayramı diye bir şey kutluyorlardı,
Küçük ellerimize küçük tahtalar üzerine yapıştırılmış kağıttan türk bayrakları sıkıştırıp yürüyüş yaptırıyorlardı okul bahçesinde,
Şiirler okuyordu Türkçesi düzgün olan asker, polis, öğretmen çocukları o özel denen günde,
Biz genelde anlamıyorduk, çünkü konuşamıyorduk, anlayamıyorduk onlar kadar türkçeyi,
Yaşasın 23 Nisan, neşe doluyor insan diye başlıyordu bu şiirler,
Ama biz kürdistanda yaşayan kürt çocuklardık,
Her ne kadar her yıl gelsede 23 Nisan, bizim içimiz neşe dolmuyordu,
Çünkü biz kürt çocuklardık,
Çünkü biz daha o zamandan ***cu çocuklardık……………..

Değerli Arkadaşlar, şiire benzesede aslında şiir olmayan, sadece yaşanmışlıkların bir nebze paylaşılması adına yazdığım bu satırları çoğumuz mutlaka ****istanda yaşamış bulunmaktayız

Celal Deli

[nurhak]

evet bunlarin bazilarini yasadik,bazilarini yasamadik,,ama artik acilara alisaraktan,onlari edebilestirirerek yasamak istemiyoruz..kim oldugumuz kimlerin cocugu oldugumuzdan cok nasil oldugumuz,nasil yasadigimiz onemli olsun artik,yanlislarin,geriliklerin,yobazliklarin ulusu yokki!

[hulo]

superrr tskkur etmekten baska bisey diyemiyorum... helal olsun arkadasim sana

[klip]

Bunlar propaganda dan başka bişi değil. Hayal dünyasında yaşıyorsun.

[Déjà Vu]

Arkadaşım Senin O Hayal Dünyası Dediğin,Türkiye'de Yaşanan Gerçeklerdir,Gerçeklerden Uzaksan O Senin Hayali Düşüncendir,Gerçekleri Görmek İçin Halkın Yanına Git,Kürt Olan Bir İnsanımızla Sohpet Et Bel'ki Hayali Dahi Kurulamayacak Olan İşkenceleri Sana Anlatsın.

[cadixx62]

yalanim yok okurken agladim...gercekten cok güzel bi paylasim ellerie yüregine saglik hewal

[ByKerbela67]

Helal Arkdas Elıne SagLık Super Olmus..

[lafazan23]

unutma sevgili sevinçler kadar acılarda olgunlaştırır insanı demiş şair,

geçmişi anmak yaramaz kimseye bu saatten sonra önemli olan biz neler yapıyoruz olmalı...

[mehmet kılıç]

Kürt Çocuklarının 23 Nisanı

Çocuktuk hepimiz bir zamanlar,
Çocukça hayallerimiz ve umutlarımız vardı,
Hiçbirşey bir harçlık kadar, bir oyuncak kadar sevindiremezdi bizi,
Her ne kadar oyuncaklarımız silahlardan ibaret olsada oyuncak oyuncaktı sonuçta, ayrı bir keyif verirdi her zaman,
Ama biz biraz farklı çocuklardık, çünkü biz kürt çocuklardık,
Farkımız rengimizden ya da dinimizden ya da boyumuzdan posumuzdan değildi,
Farkımız sadece adımızın kürt olmasıydı.
Sabah okula gidip öğleden sonra ayakkabı boyar, alüminyum tepsilerde tatlı satardık,
İstasyon meydanında metal bir çaydanlık içinde suya attığımız buzla ava cemmidi diyerek bas bas bağırırdık incecik seslerimizle amedde,
Ayakkabı boyardık, ayağımızdaki kara lastik ayakkabının neden boyadığımız ayakkabılar gibi olmadığını sorgulamadan,
Geceleri eve giderken ağabeylerimizin duvarlara ellerinde bir teneke kireç, bir fırça ile duvarlara yazılar yazdıklarını görürdük,
Yaşasın Kurtuluş mücadelemiz, Yaşasın Devrimci Gençlik, Yaşasın Birleşik ****istan gibi şeyler yazarlardı, anlamazdık,
Çünkü daha 8-10 yaşlarındaydık,
Bir sabah uyandığımızda radyolarda marşlar çalınıyordu,
Ardı ardına anne, baba adı, doğum tarihi, nüfus bilgilerinden sonra ismi okunan arananlarla tanıştık radyolarda,
Sonra mahallemizdeki ağabeylerimizin 12 Eylül denen bir olay yüzünden zindanlarda çürütüldüğünü,
Açlık grevlerinde hayatlarını kaybettiklerini duyduk,
Neden diye soramadan kürt gençler oldukları için olduğunu öğrendik,
Kabullenemedik, çünkü onlar kürt gençler ise biz de kürt çocuklardık,
Onların devamıydık bizler ve onlara layık olmalıydık,
Sıkıyönetim denen şeye anlam verememiştik
Daha gözlerimizi açarken kan ve ateş içinde doğduğumuzu bilememiştik,
Gözlerimizin önünde çok kez insanların öldürüldüğünü gördük,
Sorgusuz sualsiz gece yarılarında evlerinin basıldığı ve gözaltına alındıktan sonra bir daha haber alınamayanları,
Ya da bir süre sonra cenazeleri bulunan komşularımızı gördük, üzüldük, ağladık, ama bir o kadar kinlendik,
Sonraları *** ismi dolaşmaya başladı insanlar arasında, ***cular diyorlardı,
türk tv’leri ise öldürülen köylülerin görüntüleriyle beraber teröristler, kürt bölücüler yaptı diyorlardı,
Acaba ***cumuydu bunlar yoksa teröristmi diye sorduk büyüklerimize,
Dedilerki ***cular bizler, terörist olan devlettir diye,
O zaman anladıkki biz farklı çocuklardık,
O zaman anladıkki biz kürt çocuklardık,
O zaman anladıkki biz savaşın çocuklarıydık,
O zaman anladıkki biz ***cu gençlerin küçük kardeşleri kürt çocuklardık,
Anladıkki okullarda okutulan istiklal marşı bizim değildi, ne mutlu türküm demekte bize göre değildi,
Atatürkün gençliğe hitabeside bizim cezaevlerinde yatan, oralarda hayatlarını kaybeden,
***cular diye anılan gençler için yazılmamıştı meğerse,
Orda bahsedilen, damarlarınızdaki asil kan diye yüceltilen gençler kürt gençleri değildi,
Sonraları özgür gündem satıyor diye çocukların satırlarla öldürüldüğünü gördük,
Gözaltına alındıklarını, tekme tokat dövüldüklerini, tüm ailelerinin gözaltına alındığını gördük,
Korkutmadı bizleri bunlar, biz de sattık, biz de dayaklar yedik, ama olsundu, çünkü biz kürt çocuklardık,
Daha nice kötü şeyler yaşadık biz kürt çocukları,
Mücadele yolunda çok ölümler gördük ama cenazelerimizi defnederken bile ağlamadık çoğu zaman,
Ölülerimizden bile korktuklarını gördük TC’nin,
Daha mezarlıktan ayrılmadan gözaltına alındığımızı, hakaretlere, küfürlere, şiddete maruz kaldığımızı kimse duymadı ama olsundu,
Bizim kimseye ihtiyacımız yoktu, yardım dilenecek kadar aciz değildik, çünkü biz kürt çocuklardık,
Her yıl 23 nisan çocuk bayramı diye bir şey kutluyorlardı,
Küçük ellerimize küçük tahtalar üzerine yapıştırılmış kağıttan türk bayrakları sıkıştırıp yürüyüş yaptırıyorlardı okul bahçesinde,
Şiirler okuyordu Türkçesi düzgün olan asker, polis, öğretmen çocukları o özel denen günde,
Biz genelde anlamıyorduk, çünkü konuşamıyorduk, anlayamıyorduk onlar kadar türkçeyi,
Yaşasın 23 Nisan, neşe doluyor insan diye başlıyordu bu şiirler,
Ama biz kürdistanda yaşayan kürt çocuklardık,
Her ne kadar her yıl gelsede 23 Nisan, bizim içimiz neşe dolmuyordu,
Çünkü biz kürt çocuklardık,
Çünkü biz daha o zamandan ***cu çocuklardık……………..

Değerli Arkadaşlar, şiire benzesede aslında şiir olmayan, sadece yaşanmışlıkların bir nebze paylaşılması adına yazdığım bu satırları çoğumuz mutlaka ****istanda yaşamış bulunmaktayız

Celal Deli

[helin81]

Bir özlem var icimde ucsuz bucaksiz,bir sevgi var icimde dalsiz budaksiz,bir duygu var icimde kirsiz passiz, bir sen varsin icimde baskasi olmasi IMKANSIZ..!!