[zorakiüye]

Sen bırakıp gittin,
öksüz kaldı bu diyarlar.
Güneşi unuttum her yanım yağmur bulutları, bazen eser deli rüzgarlar,


bazanda içimde kapar deli fırtınalar,
Biliyormusun? Bazanda efkarım dağılsın diye senle gezdiğimiz yerlere giderim, bakarım, yadederim, .


Ne fayda !


ağaçlar sesiz, çiçeklerin boynu bükük, terk etmiş ötüşen kuşlar.


Zaman zaman değil, her zaman içimde bir şeyler yanar,
binbir hayaller kurar, bozarım sonra yeniden bir daha hayal kurarım,
tabiî ki hepsinde sen, yalnızca sen varsın …
Sonra gerçeklere döner üzülürüm, bükerim boynumu,
o şu an ne yapıyor, nasıl, o da beni düşünüyor mu diye kendi kendime sorarım..


Hep derdin ya
“ Bulupta yaşamadığım hayatımsın”
Diye.
Yaşamadığın ve yalnız başına bıraktığın hayatın şu an suskun, üzgü, durgun……
Bir o kadar da sevdalı


Kime mi??


Elbette hala sana yaralı, sana tutkun ve sana sevdalı.


Diyeceğim o ki ,


sensiz günlerim hep böyle geçip gidiyor birtanem….
Soruyorlar neden gülmüyorsun diye,
Ben sensiz hayatı hiç yaşadım saymadım ki,
düşün ki sen giderken beni vurdun, komalara koydun,
sayki yüreğimi benden alıp ta gittin,

bilki sen giderken Yüreğim de içimde öldü.

Sensiz kapattım mutluluk sayfasını, içten gelen gülüşleri, hayattan tat almayı,
farzet ki bir kör kurşun geldi kopardı


yüreğimi koyuverdi avuçlarına…


Bilki bir tanem sen giderken yüreğimi de alıp götürdün benden…
İyi bak yüreğime demek geçiyor içimden
Ancak; biliyorum ki benden daha iyi bakarsın, kıyamazsın, dokundurmazsın kimseye….


Kendine iyi bak birtanem, kendine iyi bakarsan yüreğimde ellerinde yaşıyor olacak…