[Gece..MasaLi]

Susma, beni uçurumlarda kendim ağlıyor bulmuşken susma ne olur.
En bildiğin öfkeleri cümleler halinde haykır.
Alevle yakılmış kelimelerinin biri bitmeden diğeri saplasın ciğerlerime.
Her kelimen ayrı bir hançer acısı versin yüreğime.
Patlamaya hazır azgın dalgaları üzerine giyinip çaresiz kıyılarıma vur.
Vur, vurabildiğin kadar.
Diş geçiremediğin en yakın insana karşı yıllarca biriktirdiğin ama bir türlü söylemediğin bedduaları benim için et..
Yüreğinde yara bağlamasın çıplak öfkelerin.
İçinde kalmasın en gariz küfürlerin..
İşte bedenim burda; dilinin ucunda ne varsa say sayabildiğin kadar….
Boynumu yalnızlığın ayak ucuna bükmüşken,
beni " bende " bu kadar zayıf yakalamışken ez ezebildiğin kadar.
Öfkelerini kus avuçlarıma. Bana dair tek anı bırakma..
Herşeyi kibritsiz yak, yakabildiğin kadar.
Kır, hiçbir zaman yarası sarılmamış kanatlarımı.
Kırılmış dallarımı ise içindeki kızgın kelimelerin lavlarında erit.
İçindeki nefreti sesli kelimelerle haykır.
Haykır ki, benden önceki yaralı geçmişinin tek sorumlusu ben bileneyim.
yirmi küsürlük senelik ömrünün son bir kaç ayına tanıklık eden beni hayatının en büyük hatası olarak yargıla emi.
Hayatında en büyük hatan keşke ben olsaydım.
Keşke !
Kendim düşmüşken uçurumlara;
kendi yarınlarımı kendim hançerlemişken bir de sen vur, vurabildiğin kadar.
Dürüstlük abidesi kelimeleri sırtına yükleyip en acımasızca yargıla beni.
İnsanlığımı, sevdamı fütursuca yargıla.
Sakın ama sakın kendini yargılama !
Aynalara bakarken benim çirkin yüzümü hatırla..
Ama hiçbir zaman aynalarda " kendinle " yüzleşme..
Duvarlarda " yalancı" suretimi görüp öfkenin yumruklarıyla yarala yüreğimi.
Hayatında biriktirdiğin tüm kavgaların sebebi olarak beni göster.
Keşke, hayatındaki tüm kavgaların tek sebebi ben olsaydım.. Keşke !